««« gσтнι¢ ¢αт »»»

 

bırak uyusun duyguLarım...
Nasıl bir bulutsun sen yağdıkça kendime
 getiriyorsun beni.
nasil ki çakan simseklerin ışığında sevgi
 parçacıklarını görebiliyorum sayende.

kendimi anlayamadığım bir noktanın neden
 üzerine basıyorsun,
her gözümü kapadığımda..
nasıl bir gök gürlemesi bu, içimde kopardığın.
gürültü degil de sessizligin haykırışı sanki..

çok diledim diye mi geldin sen..? yoksa kimse
 yokken, varsın diye mi görebiliyorum yüzünü..? 
oysa ki ben yalnızdim, yalnızlığımla yürüyordum
 yolumda..
düslerimin efendisi yine yalnızlığımdı..

neden geldin yerlestin hemen düslerimin
 konağına.
ne biliyorsun oraya layik olup olmadığını..
ne biliyorsun bir düs kadar gerçek olup
 olmadığını..

ne zaman seni dinlesem kendimi dinliyor gibi
 oluyorum.
sanki diger yanımsın.. yüregin yüregime öyle
 yakin ki; yoklugunu bile hissedebiliyorum...
hiç varlıgını tanımamıs oldugum halde..

nereden biliyorsun topragımın yagmurlarına
 ihtiyaci oldugunu, karanlığımıın simşeklerinle
 son buldugunu,
gürlemelerinle yüreğimin tutuldugunu, nereden
 biliyorsun..?

hiç dokunmadım ki uzattığın ele..
sıkı sıkı tuttugum da ne öyleyse..
uzandığımda yakalayamamaktan korktugum,
yakaladığımda sıcacık bulduğum,
ısındığımda çözüldügüm ellerin neden uzandı

 dünyama..
ne güzel yalnızdım ben.. korktum yoktu gidenler
 için..
ne güzel duygularım uyuyordu yüregimde..
 neden uyandırdın onları gecenin bir yarısı..?
ya bir daha uyumazlarsa..!

ya toprağım yağmurların olmadan varolmazsa..!
düsündün mü hiç bir düs gibi girerken
 gerçeklerime.. neden bekliyorum olmadığın
 zamanlarda seni..!
oysa ki;
zaten yoksun sen zaten hiç tanımamısım

 hayatımdan soluklanmanı..
senden gördüklerim, görmeyi hep beklediklerim,
 beklediklerim ise hiç görmediklerim..
benim topragım
ask yagmurundan mahrum kalalı çok oldu, çöle
 döndü..

yoksa bol suyun,
hiç yağma..
dayanamam sonra..!
bırak uyusun duygularım eger uykusuz
 yaşatacak kadar yüregin yoksa..!!!